ඔබ නිසා

උසම උස කඳු මුදුන් වල
හිම කැටි දිය කර තැනු දිය ඔබටයි 
සියල්ලන්ගෙන්ම සැඟවුණු මිටියාවත් වල පිපුණු
කිසිවෙක් සුවඳ නොවිඳු කුසුම් ඔබටයි
හිරු බසින ඈත කෙලවර බලා
පැද්දෙන රුවල් ඔරුවේ සතපන්නේ ඔබයි
හිරු නගින සිහිල් හිමිදිරියේ
තුරු මත තොටිල්ලෙන් පුබුදුවන්නේ  ඔබයි
සීත රෑ වල , මා හදවතේ උණුසුමෙන්
ඔබ වටා පහන් දල්වමි
මරණය මා කැඳවා ගියද
සමු දීමට යලි පැමිණෙන්නේ ඔබ නිසයි

රස්තියාදුකාර පුතා සහ ඔහුගේ පියා

ඔහු ,
තමන් තදින් අල්ලා සිටි නමුත් ,
අල්ලා සිටි බවක සලකුණු නොපෙනෙන ,
අවසන් මොහොතේ ,
ග්‍රහණයෙන් අතහැරුණු පුතෙකි.
ඔහු ,
යමක් තදින් අල්ලා හිද ,
බර දරාගත නොහැකිව අතහැරුණු ,
අල්ලා සිටි දෙයට වඩා ,
තම අතෙහි සලකුණු ඉතිරි වූ ,
පියෙකි .

හදවත් තහඩුව

මගේ හදවත නමැති යකඩ තහඩුව ,
තවත් සියවස් ගණනාවක් පසුකොට ,
මුහුදු පත්ලේ ගිලී තිබී හමු උනායයි සිතමු .
එයින් තවමත් ,
නුඹේ නම කියවිය හැකි වේවි .
ඒ , නුඹේ නම ,
තහඩුව මත ඇලවූ ,
ස්ටිකරයක් නොවුන නිසාය .
තහඩුව මත ලියා ,
දියෙන් පෙඟී නොමැකුණු නිසාය .
තහඩුව මත කොටා ,
මළ බැඳී සැඟව නොගිය නිසාය .
ඒ , මගේ හදවත ,
නුඹේ නමේ හැඩයට නවා, බලගැන්වූ ,
නොනැසෙන තහඩුවක් වූ නිසාය